Wandelen

Lieve kleine deugniet, 

vanaf als we naar buiten gaan en jij mag wandelen, dan ben je dolgelukkig. Dan stap je parmantig met je hoofd achterover naast mij met je hand om mijn vinger. Dan zeg ik steeds: 'kijk voor u'! Dan kijk je weer voor je en soms kijk je op naar mij en lacht dan heel vrolijk. Je brengt voor alle mensen een seconde vrolijkheid, je gunt hen je lach en je glitteroogjes! Vandaag zei een man van in de vijftig, 'ze lacht ook naar iedereen he'. En dat is ook zo! 
Zo vrolijk ga jij door het leven, daar kan ik nog wat van leren. Ben je gevallen, ben je even boos op mama omdat iets niet mag, - niet erg! Daarna ben je het direct weer vergeten en kom je lekker knuffelen bij mama. Die knuffels duren helaas nooit lang, 5 seconden op z'n max. Maar ze zijn zo heerlijk! (Oxytocine gaat omhoog!) 
     Je ligt sinds gisteren op je eigen kamertje ! Dat ging vrij makkelijk, volgens mij was je heel blij dat je een groter bed kreeg! Maar nog steeds vind je het toch gezelliger tussen ons in, dus word je om half 12- 12u of soms ook half 3 's nachts wakker om tussen ons te kruipen. Nu vinden wij dat ook wel gezellig, maar mama denkt dat het toch wel beter is als je gewoon doorslaapt op je eigen kamertje. Daar zal aan gewerkt moeten worden. 

Nou, lieve schat, doe maar gewoon verder met hoe je bezig bent! Alweer een kus van de juf en een bank vooruit! 

Knuffel! 
je mama