Dag lief schatje,
je oma Gerda werd enkele weken geleden 70 jaar! Op de vraag wat ze als cadeautje wilde, zei ze: 'dat jullie allemaal samen bij mij zijn'. Nou, dat wilden we wel doen natuurlijk! Die bewuste zaterdag hebben we 's ochtends enkele orchideeën gekocht en een kaartje. Daarna moest jij je middagslaapje doen, dus gingen we met z'n allen lekker slapen. Mama en papa vinden het heerlijk om overdag met jou te gaan slapen (mama iets meer dan papa). Toen we wakker werden, moest papa de auto gaan ophalen. We hebben namelijk zelf geen auto, maar we huren altijd een auto bij Hertz. Toen was het al bijna 15:00. Plotseling kreeg ik een telefoontje van papa: 'Hertz is gesloten!'. Ah nee!! Drama! Vlug enkele vrienden opbellen of we hun auto konden lenen, maar dat was geen succes. Dus dan maar besloten om met het openbaar vervoer te gaan, waarbij we dan bijna anderhalf uur onderweg zouden zijn. Ook dit werd geen succes: we vertrokken met de tram, waarna we een trein zouden moeten nemen en daarna 2 bussen om bij oma te geraken. Maar na een kleine 15 minuten in de tram, begon je heel hard te huilen. Het leek net of je je pijn gedaan had. Ik was heel verwonderd. Totdat je plotseling begon over te geven, op de bugaboo, op mama haar rugzak, en op je jas. Toen zijn we vlug uitgestapt, alles proberen beetje af te vegen, en even gediscussieerd of papa misschien toch alleen door moest gaan naar zijn moeder. Maar dat was vrijwel onmogelijk. Dus zijn we met z'n drietjes weer huiswaarts gekeerd en jou lekker in bad gedaan en de kleren gewassen. Het cadeau dat oma wou hebben we dus niet kunnen geven. Maar een week later was papa jarig! Dan zouden we weer met z'n allen samen kunnen zijn bij ons thuis. Papa was jarig op zondag 2 maart. Nu hadden we bedacht om vrienden uit te nodigen op zaterdagmiddag voor taart en bier / wijn en dan de zondag de familie. Zaterdagavond zouden we uit eten gaan en naar de film. Zaterdagmiddag was een rustige doch gezellige middag. Om 19:00 zou de oppas komen om op jou te letten. Toen het 19:03 was, hadden we nog goede hoop. Maar toen het 19:15 was, al niet echt.. We belden naar de oppas, maar die nam niet op. Nog eens bellen en nog eens bellen... geen gehoor. Dan even kijken wat we nu exact gestuurd hadden naar haar via whatsapp. Toen zag ik dat ze online was, dus ik vroeg meteen of ze nog zou komen. Het duurde toen heel lang eer ze iets terugschreef, maar het bleek dat haar neef was overleden en dat ze ons helemaal vergeten was. Wat nu? Geen oppas, wel kaartjes voor de film. Toen zei ik tegen papa, dat het zijn verjaardag is en dat hij anders met vriendin Irene naar de film kan gaan. Papa belde Irene op en de schat zei dat zij wel zou komen oppassen zodat mama en papa naar de film konden gaan. Heel lief!
Tijd voor naar een restaurant te gaan hadden we niet, dus even vlug een burger binnengewerkt (dat doe ik niet meer) en dan vlug vlug naar de film.
Al met al waren het nogal stressvolle verjaardagen. Ik hoop dat jouw 2e verjaardag iets ontspannender zal verlopen!
Op zondag kwam dan eindelijk de familie van papa en was het ook gezellig.
Dit wou ik je even vertellen...
kusje!
je mama
